 Geçen hafta bir araya geldik; bizim önceden kanka olup, daha sonradan… eş, evlilik, iş, hayat, standart, yaşam farklılıklarıyla ayrı düştüğümüz o meşhur, lola dönemlerimizden kalma kız takımımızla. Belki de Internet aleminin yeni baş belası Facebook’un, tek yararı da bu oldu tarafıma.
Çok değişik geliyor yıllar sonra insana.
İlk etapta özümsemekte güçlük çeksekte, bir süre sonra duvarı yıkmayı başardık gerçi.
Altından geçip giden sulardan aşınmış, herkesi başka noktalara taşımız bir köprü var ortada, kolay değil.
Kimi öğretmen, kimi ev hanımı, kimi kocasına hizmete adamış koskoca hayatını, kimi kop kop olmuş alemlerde, kimi davul zurnayla gelin gitmiş aşirete, ama hepsi özlemiş…
Birbirimizi olmasa da, birbirimizin de içinde olduğu dönemleri özlemişiz belliki...
Baktım hepsi, eskiye çekiştiriyorlar içine hapis oldukları bu günlerini…
Bir serzeniş, bir kıyaslama başlamış hayatlarında; bugün ile dün arasında…
Ve rutini bozmaya uğraşıyorlar, hayli gayretli…
Konuştuk, hiç gülmediğimiz kadar güldük, çok şey öğrendik, bizi monotonluğa iten hayatı ve yandaşlarını birkaç saniyeliğine beynimizden gönderdik…
Özetle hepimizin bu birliktelikten anladığı tek şey oldu…
Hayat aragaz ister…
Ara sıra monotonluğunuzu bozup, hiç yapmadıklarınızı yapmaktan çekinmeyin…
Siz hayata gazı verin, o gider…
Yeliz PALIT
Bu bölümde yer alan yazıların ve fotoğrafların tüm sorumluluğu, yazarın kendisine aittir.
|
|
Bırakılan yorumların tüm sorumluluğu yazan kişiye aittir.
|
|
